Als je als kind geboren wordt wil je alles ontdekken wat er om je heen gebeurd. Iedereen kent dat wel die open blik van een kind dat op onderzoek uit gaat, stopt van alles in ze mond om te kijken of het te eten is, zit overal aan, staan helemaal open om te leren.
Jonge kinderen zijn eigenlijk de hele dag in hypnose. Ze staan helemaal open om nieuwe dingen te leren. Maar als kind wordt je gevormd door de mensen om je heen bijvoorbeeld ouders en leerkrachten Niet aan zitten!, Nee niet in je mond stoppen!, Zo doe je dat niet, dat moet zo, Dat heet zo niet, dat noemen we …Dat is een stoel, geen piratenschip, Dat kan jij niet, Dat doe je niet goed, Dat mag niet, Je moet luisteren.
We worden als kind steeds gestuurd door onze omgeving. Logisch, als ouder wil je ook niet steeds je kind tot rede roepen wat hij moet doen.
Je wilt hem zelfredzaam maken. En daar gaat het nou net mis!!!He ik heb het bij me dochter ook zo gedaan. Iedere ouder doet dat. Het gevaar hiervan is dat het kind steeds minder op onderzoek uit gaat. Omdat wij ons brein trainen dat we bepaalde dingen niet meer kunnen.
Ook ons doorzettingsvermogen wordt hier vaak door beïnvloed. Het bijzondere is wel als je zeker weet dat je het kan, dan ga je er 100% voor.
Kijk maar eens hoe een klein kind leert lopen. We zien iedereen het doen dus gaan ervan uit dat het haalbaar is. Zoveel voorbeelden, iedereen loopt!
Het mooie is ook nog dat we worden aangemoedigd door onze omgeving. Met van: ” kijk eens, wat goed zeg, je kan staan.” Maar iedereen weet hoe moeilijk het eigenlijk is.
Onze spieren moeten ons totale gewicht kunnen dragen, we moeten ons evenwicht houden. Met vallen en opstaan leren we lopen door het steeds weer te proberen. We zien dat het kan want er zijn voorbeelden zat.
We zijn totaal in hypnose dat het ons lukt. Hoe gaaf is het om zo te kunnen ondernemen!
Uiteraard soms met vallen en opstaan maar wel in hypnose dat je het gaat halen.